Het magazine voor West-Brabant en de Gemeente Tholen
  • Het gratis
    huis-aan-huismagazine
    in uw regio!
  • René Houtepen is dubbele mantelzorger

    Brabantse Wal / Roosendaal Roosendaal november 2013

    BW / Roosendaal
    november 2013

    “Je doet het gewoon zonder na te denken”.

    Jarenlang doorkruiste René Houtepen het land om onderhoud te plegen aan copiers en printers. Sinds zeven jaar worden zijn dagen gevuld door een andere, veelomvattende taak. Hij zorgt voor zijn vrouw en dochter die beiden een chronische ziekte hebben. Bijzonder vindt hij dat niet. “Het heeft lang geduurd voordat ik wist dat ook ik een mantelzorger was. Voor mij is het normaal dat je zorgt voor degenen van wie je houdt.”

    Dochter Melanie werd op haar zeventiende in 1995 getroffen door een hersenvliesontsteking. Na negen weken in coma te hebben gelegen, revalideerde ze 2,5 jaar lang in Tilburg. “Ze moest alles opnieuw leren. Ze kon niet eten, slikken en praten”, blikt René terug. Na de lange revalidatieperiode kwam Melanie thuis. “Ze hadden het nog over een verpleeghuis. Nou, dan zak je helemaal door de grond. Bij een verpleeghuis denk je toch aan oude mensen”, merkt René op. Samen met zijn vrouw Lian nam hij de zorg voor hun gehandicapte dochter op zich. “Als ik moest werken, verzorgde haar moeder haar. Ik hielp ‘s avonds en in het weekend.”

    Psychose

    Beetje bij beetje ging Melanie vooruit, totdat ze in 2002 door een psychose opgenomen moest worden in Vrederust. “Ze waren daar niet ingericht op rolstoelers. Daarom is ze weer naar huis gekomen, waar we hulp kregen van de thuiszorg. Het duurde een jaar voordat dit achter de rug was”, vertelt René. De rust was maar van korte duur. In 2004 kreeg Lian een herseninfarct. Vanaf dat moment is haar linkerkant verlamd. “De thuiszorg die al langskwam voor Melanie is toen flink uitgebreid. Er waren dagen dat we wel drie mensen in huis hadden.”

    Stoppen met werken

    René besloot voor zijn gezin te kiezen en trof met zijn werkgever Xerox een regeling, waardoor hij kon stoppen met werken. “Ik heb het echt getroffen met zo’n werkgever. Ik ken weinig bedrijven die zo sociaal zijn. Ook toen Melanie in coma lag, kreeg ik betaald verlof.” René nam de zorg voor zijn vrouw en dochter en alle huishoudelijke taken op zich. Dat ging hem meteen goed af. “Ik ben vroeger bij de scouting geweest en moest daar ook koken. Dan zat er altijd zand in het eten. Dat laat ik nu weg”, lacht hij. Het was wel even wennen om de hele dag thuis te zijn. “Ik was gewend om ‘s morgens op pad te gaan en wist nooit wanneer ik thuis kwam. Dat was ineens voorbij. Daarom ben ik twee dagen in de week pakjes gaan bezorgen voor Selektvracht. Niet voor het geld, maar om onder de mensen te komen.”

    Steun en toeverlaat

    Het gezin Houtepen draaide weer, totdat René dit jaar zelf ernstig ziek werd. “Na een operatie lag ik vijf weken in het ziekenhuis en nu nog ben ik niet volledig hersteld”, vertelt hij. “Mijn grootste zorg was echter hoe het thuis liep. Ik had met de thuiszorg geregeld dat zij elke dag zouden komen en de broer van Lian bleef hier slapen.” Ondanks de goede zorgen, misten Lian en Melanie hun steun en toeverlaat. “Je wordt het liefst verzorgd door iemand die dicht bij je staat. In zo’n situatie merk je hoe belangrijk het is dat je man thuis is”, zegt Lian. Ook Melanie ging door een diep dal. “Ik huilde ‘s nachts en vond het helemaal niet prettig. Ik was vooral bang dat een van mijn ouders zou wegvallen.” Melanie woont sinds kort in een woonvorm. “Dat is voor ons een hele geruststelling”, meldt René. “Ze kan nu ook zonder ons.”

    Gewoon

    Het gezin krijgt drie keer per week hulp van de thuiszorg. Door de zorg die René op zich neemt, is zijn leven compleet veranderd. “Alles draait nu om de zorg voor mijn gezin. Mijn hobby was fietsen. Ik heb een wielrenfiets voor als ik meer tijd zou krijgen, maar die hangt nog steeds in de schuur. Je moet altijd rekening met thuis houden. Maar je doet wat nodig is. Daar moet je niet te veel over nadenken, dan wordt het zwaar. Je doet het gewoon!”